‏نمایش پست‌ها با برچسب مجازات. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب مجازات. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۰/۵/۸

آمنه باید بگویم که یک قهرمان هستی همین

پهلوانی و قهرمانی به زور بازو نیست. شاید اگر هر کدام از ما به جای تو بودیم, شعله های کینه و انتقام مانند اسیدی که چشمانت را ناجوانمردانه ازت گرفت رحم و شفقت را هم از ما می گرفت و به چیزی کمتر از قصاص راضی نمی شدیم. در جامعه ای که از در و دیوار آن خشونت می بارد چه قدر زیبا نشان دادی که چشم با نقص چشم دیگری بر نمی گردد و فقط خشونتی به خشونت های دیگر می افزاید. و تو قهرمانانه خشمت را فرو خوردی و به کالبد نیمه جان انسانیت جامعه روحی تازه دمیدی, از تکرار خشم پرهیز کردی و به قانون عقب افتاده ی قصاص دست رد زدی. باید بزرگمنشی را از تو آموخت چرا که امروز درسی بزرگ به همه ی ما آموختی و نامت را برای همیشه به عنوان یک قربانی خشونت جاهلانه که دلش مانند یک دریا بود و قهرمانانه نگذاشت که خشم انتقام بر او مستولی شود ثبت کردی.

۱۳۹۰/۴/۱۰

تف بر حکومتی که انسان ها را به خاطر تغییر باورهای دینی می کشد

یوسف ندرخانی را به اعدام محکوم کردند و او دیر یا زود او به سرنوشت حسین سودمند دچار می شود. خبر تلخ است و طناب دار هنوز در قرن 21 برای تفتیش عقاید و حذف دگراندیشان پابرجاست. چه فرقی می کند که یوسف ندرخانی مسیحی باشد یا یهودی یا زرتشتی یا بهایی. چه فرقی می کند که او چه دین و آیینی دارد, آن چه مهم است این است که فردی را در عصر آزادی اندیشه و بیان قرار است به چوبه ی دار بسپارند. ای مراجع تقلیدی که گوش خلق را از داستان خلخال پای زن یهودی* و آیاتی همچون "آن بندگانی که سخن بشنوند و به نیکوتر آن عمل کنند"** و "لا اکراه فی الدین"*** پرکرده اید, پس کجا رفت عدل و انصافی که از آن دم می زدید؟ از برای چه در برابر این همه فجایع سکوت اختیار کرده اید؟ 

اما به شما امیدی نیست. چون گویا اسلام از همان ابتدا مظهر عدل و احترام به باورهای دینی نبود و این داستان ها همانند انتخابات کذایی شعاری بیش نیست. در زمانی که اعلامیه جهانی حقوق بشر مصرانه بر آزادی های دینی و عقیدتی و بیان تاکید می ورزد فردی را تنها به جرم تغییر دین خود به اعدام محکوم می کنند. خطاب نگارنده به آن دسته کسانیست که هنوز اندک انصاف و وجدان انسانی در آن ها وجود دارد چرا که متحجران مانند مردگان فکری هستند و سخن در مرده ی فکری اثری ندارد; مگر می شود که تمام مردم یک جامعه را مجبور کرد مانند هم فکر کنند؟ آیا با وجود خرد نهادینه شده در هر انسان مسخره و مضحک نیست که از یک ملت بخواهیم گیاهوارانه همانند ما فکر کنند و در غیر این صورت آن ها را به دار بکشیم؟ مگر نه این است که هر خردمندی اندیشه کرده و به زعم خود راه درست را پیش می گیرد, پس این چه قانون ارتجاعیست که شعور یک ملت را به سخره می گیرد و خرد افراد را به هیچ می انگارد و آن ها را مانند گوسفندانی در نظر گرفته که راست و ناراست را خود تشخیص نمی دهند و باید به دنبال چوپان به راه بیفتند! آیا به حوزه ی حکومت و دولت مربوط می شود که در عقاید دینی جامعه دخالت کند و باورهای خاصی را تحمیل کند؟ اگر کسی بر اساس پژوهش به نظر دینی خاصی رسید و آن عقاید را صلح جویانه دنبال و حتی تبلیغ کرد نباید مورد آزار و اذیت قرار بگیرد چه برسد به این که برای او حکم اعدام ببرند. اگر اهریمنان فاشیسم دینی باور دارند که دین اسلام دین حق و برتر است پس از چه می هراسند؟ آیا این حکم ضد بشری و جلوگیری از کار دگراندیشان در این امر تردید ایجاد نمی کند؟  

فاشیسم دینی محکوم به نابودی است زیرا اساس آن زور و تحمیل است. همانگونه که کار کلیسای قرون وسطی به غایت رسید , کار فاشیسم اسلامی نیز محکوم به شکست است.


-----------------------------------------------------
 نهج البلاغه/خطبه 27   * 
 18/زمر  ** 
بقره/256*** 

۱۳۹۰/۲/۲۸

مجازات جنایتکاران نباید اعدام باشد, اردوگاه کار اجباری

امروزه در دنیا اعدام دارد کم کم از لیست مجازات مجرمان و جنایتکاران حذف می شود. درک این که انسانی هرچند جنایتکار و مخرب برای اجتماع فقط 3 دقیقه رنج می کشد و بعد خواهد مرد و دیگر چیزی را حس نخواهد کرد زیاد سخت نیست.  تجربه ی چند هزار ساله ی تاریخ و تمدن بشری نشان داده است که با اعدام جنایتکاران تقریبا هیچی حاصل نمی شود و جز خنک کردن موقتی دل یک عده نتیجه ای در بر ندارد. برای مثال دو روز پیش برادران فتحی را به جرم سرقت مسلحانه از یک جواهر فروشی اعدام کردند. این واقعه کم و بیش در همه جای دنیا اتفاق می افتد اما آمار نشان نمی دهد که اعدام دو جوان بتواند وضع جامعه را بهتر کند. این دو جوان را که توانایی کار کردند دارند را می توان برای چندین سال متوالی در اردوگاه های کار اجباری گماشت تا حداقل نیروی کار اجتماع تلف نشود و بتوان برای مردم خانه ومدرسه و کتابخانه و یا پل ساخت و یا در نواحی دورافتاده تر به همراه دیگر تبهکاران در ساختن جاده و مدرسه کاری انجام بدهند. اگر اردوگاه کار اجباری جایگزین اعدام های بی حاصل شود می توان در عین جلوگیری از جنایت برای جامعه هم خدمتی انجام داد. مطمئنا در اردوگاه کار اجباری تا آن حد سختی وجود دارد که یا مجرم را برای زندگی بهتر در اجتماع آماده کند و یا این که پس از چند سال او را از پا بیاندازد. اما از آنجاییکه برای رژیم موجود در ایران سازندگی و بهبود زندگی مردم چندان مهم نیست و در ذهن سیاستمداران رژیم فقط مسایل مربوط به قصاص و چگونگی پیاده کردن قوانین ارتجاعی و عقب مانده ی اسلامی می چرخد انتظار چندانی نمی توان داشت.  چون همانطوریکه می دانیم بنیان این حکومت بر اساس قوانین 1400 سال پیش بیابانگردان است, و آن ها هم از اصول مدنیت و تعامل سازنده در اجتماع چیزی نمی دانستند و بنابراین دین اسلام هم مبتنی بر زندگی بیابانگردی بود با این تقاوت که آن ها را به یک اندیشه ی واحد در آورد. همانطوری که برای مجرمان این عمل صدق می کند, برای جنایتکاران سیاسی هم این عمل خواهد بود. اگر مردم ایران بخواهند در فردای جمهوری اسلامی آخوندهای جنایتکار را اعدام کنند فرقی با اعدام های خمینی ندارد. آخوندها قشری از جامعه هستند که برای مردم کوچک ترین قدمی برنداشته اند و سنگی را بر روی سنگی بنا نکردند. نه به سربازی رفتند و نه دست فقیری را گرفته اند. برای آخوند جماعت مردم گرسنه و کارتن خواب ها مهم نیستند. تنها چیزی که برای آن ها فاجعه بار است این است که مثلا دختر و پسری دست یکدیگر را گرفته و در خیابان راه می روند. آنوقت است که سر خود را دیوار می کوبند و این را از علایم آخرالزمان و سیل و زلزله می شمارند. برای این جماعت بی تفاوت به حقوق انسانی که اتفاقا درعمر نکبت بار خود کار نکرده اند باید اردوگاه های کار اجباری ترتیب داده شود تا برای اجتماع کار کنند و تلافی خوردن و خوابیدن های خود را در آورند. قیافه ی احمد خاتمی و مجتبی خامنه ای وقتی که کیسه های سیمان را برای ساختن مدرسه در یک نواحی مرزی جابه جا می کنند می تواند خیلی دیدنی باشد!