از سوی دیگر تاریخ چیزیست که صرفا گذشته است و نمی توان آرزوها را در آن دخیل دانست. این که عده ای حکومت سابق را با رژیم کنونی مقایسه می کنند و نتیجه می گیرند که حکومت سابق امنیت و رفاه را برای آن ها به ارمغان آورده بود در اشتباه هستند. متاسفانه این افراد در نظر نمی گیرند که حق ملت ایران خیلی بیشتر از این هاست و چرا باید به استبداد از نوع شاهی دلخوش کرد صرفا به دلیل اینکه وضعش از حال بهتر بوده است! این اخلاق ماست که میان "بد" و "بدتر" داوری کنیم و بد را برگزینیم چرا که از بدتر، بهتر بوده است! چرا نتوانیم خوب را بخواهیم؟ چرا نتوانیم از ایرادها استفاده کرده و خود را اصلاح کنیم و به سمت بهتر شدن حرکت کنیم؟ چرا حکومت بد را که صرفا از بدتر کمی بهتر بوده است، به عنوان الگو انتخاب کنیم؟ آیا درد مملکت ما آزادی نبوده است، پس چرا حکومت پیشین که انتقاد کردن را جرم می دانست به عنوان الگو مطرح شود؟
این ها چیزهاییست که سلطنت طلبان برای آن پاسخی ندارند.
حال می رسیم به مجاهدین. بعضی از سخنانی که قبل گفتم درباره مجاهدین خلق نیز صادق است. این سازمان بارها به اعمال تروریستی و نبود آزادی بیان در میان خودشان متهم شده است. فارغ از صحت و یا عدم صحت این مسئله، به نظر من مجاهدین خلق حتما در دوران تشکیلاتی خود مرتکب خطاهایی شده است و کسی که این را انکار کند حتما "بلوف" می زند. مجاهدین خلق خطاهای نابخشودنی زیادی از نظر ملت ایران دارد و باید پاسخگو باشد. ابتدا اگر در مورد شهر اشرف و شایعه خفقان در آنجا، شبهه ای وجود دارد باید آن را رفع کند. مورد دوم که مهم تر است مربوط به اتکای مسعود رجوی به صدام حسین است. مجاهدین خلق خیلی شفاف باید توضیح دهد که چرا به سوی صدام حسین که جنگ را قادسیه دیگر می نامید و سربازانش هنگام اعزام به مرز از زیر پل قادسیه رد می شدند، دست دوستی دراز کرد. مجاهدین خلق باید شفاف در مورد پول گرفتن از صدام حسین توضیح دهند. نکته دیگر آن که این سازمان خود را مبارز راه آزادی می خواند؛ اولا باید این ادعا را اثبات کند و دوما از دیکتاتوری سازمانی و پرستش رهبر سازمان دست بردارد. اگر مجاهدین خلق در مورد این مسایل توضیح دادند و خود را از قید و بند سازمانی رها کردند و آزادانه و به طور مستقل در راه آزادی کوشیدند که موضوع تا حدی حل می شود وگرنه به این سازمان که به تازگی در فضای مجازی از جمله بالاترین هیاهوی زیادی به راه انداخته است، نمی توان امیدی داشت. همچنین این سازمان باید توضیح دهد که چرا تمام اعضای آن به یک صورت می پوشند و حتی استدلال می کنند، آیا این که تمام زنان مجاهد مانند هم لباس می پوشند و مردان غالبا سبیل شبیه هم دارند، شک برانگیز نیست و سیستمی با تلفیق کمونیسم و اسلام را به خاطر نمی آورد؟ اتفاقا این مسایل مهم هستند، ممکن است کسی اینجور استدلال کند که سازمان مجاهدین یک حزب است و بنابراین نقطه نظرات مشخص دارند، اما پرسش اینجاست که چه حزبی و چگونه؟ حزب در داخل یک ساختار سیاسی معنا پیدا می کند و مجاهدین خلق را امروزه جز یک گروه سرگردان نمی بینم.
چرا شخص پرستی وجود دارد و چاره اش چیست؟ به نظر من، ما ملت ایران همیشه به دنبال یک رهبر هستیم و دوست داریم که سایه کسی بر روی ما سنگینی کند، فرقی نمی کند چه مجاهد باشیم و چه سلطنت طلب و چه بسیجی، همیشه دوست داریم که یک قهرمان-رهبر کاریزماتیک حتی مرده ی آن، ما را مانند یک چوپان هدایت کند. شاید ما خود نمی توانیم حلال مشکلات باشیم و یا به فرهنگ به اصطلاح "آقا بالاسری" عادت کرده ایم. برای همین است که رسیدن به دموکراسی در ایران سخت است، چرا که در یک سیستم دموکراتیک "آقای کاریزماتیک" وجود ندارد و تمام مردم یکسان شهروند مملکت هستند (مانند آمریکا)؛ و این چیزیست که برای ایرانی جماعت دشوار است و چون "ترک عادت موجب مرض است" نمی توانیم شخص پرستی را کنار گذاشته و به حاکمیت ملی فکر کنیم. من حتم دارم که عده ی زیادی با خواندن این نوشته ناراحت می شوند اما از واقعیت نمی توان فرار کرد. ما به حاکمیت ملی نیاز داریم و از قرن ها حاکمیت فرد خسته ایم. در مملکت ما هیچگاه دموکراسی آنچنان که باید و شاید، وجود خارجی نداشته و جز مواردی کوتاه مدت تماما استبدادی بوده است. دوستان عزیز از هر دسته و اندیشه ای! بیایید شخص پرستی و تعصبات کور را کنار گذاشته و مانع اتحاد نشویم. آنچه که عاقبت می تواند تمام ما را کامیاب کند، رسیدن به یک حکومت مردمسالار است که پتانسیل و گنجایش آزادی حداکثری را برای همه ما داشته باشد، البته اگر به فکر سرنوشت ایران هستید و آزادی و قانون برای شما در اولویت است. بیایید دندان استبداد را یکبار و برای همیشه بکنیم و برای این کار ابتدا از خودمان آغاز کنیم.
ما برای وصل کردن آمدیم نی برای فصل کردن آمدیم
ما برای وصل کردن آمدیم نی برای فصل کردن آمدیم
