از جماعت وحشی و بی شعور عزادار حسینی باید گریخت

به نظر می رسد که اخیرا در مسجدی واقع در بندعباس و طی یک مراسم عزاداری، ملای مواجب بگیر مجلس برای این که به اصطلاح اشک مردم را در بیاورد و به خیال خام خود ثوابی برده و قدمی به حوری های بهشتی نزدیک تر شده باشد، برای شبیه سازی ماجرای حرمله و تیراندازی او به سمت علی اصغر، فرزند شیر خواره یکی از عزاداران را به سمت بالا گرفته و در لحظه ای که می خواسته با فغانی سوزناک و البته ساختگی بگوید : "اگه به من رحم نمی کنی به این بچه رحم کن" ناگهان بچه بیچاره شیرخواره با پنکه سقفی برخورد کرده و پرتاب می شود که در این حین صدای جیغ حضار شنیده می شود.

ویدئو را از اینجا مشاهده کنید، از دقیقه ۱:۳۰ به بعد...

من شگفت زده ام. واقعا یک عده چقدر می توانند وحشی و خالی از شعور و خرد و تمدن باشند. همین چند روز پیش بود که در کابل و قندهار و مزار شریف ۶۰ نفر بر اثر انفجار کشته شدند؛ ۶۰ نفر واقعا کم نیست، ۶۰ انسان ناگهان به خاطر درگیری های مذهبی میان خود مسلمانان در چند شهر افغانستان کشته می شوند و دلیل آن هم حمله انتحاری یک خشکه مغز متعصب به جماعت عزادارانی است که مانند خود او مسلمان هستند. به راستی مسلمانانی که نتوانند خود را تحمل کنند با دیگر ادیان و باورها چه می کنند؟ اما عزاداری شیعیان برای تراژدی ای که ۱۴۰۰ سال پیش در دشت های کربلا اتفاق افتاده است نیز خود داستانی است، مردمی که برای ۱۴۰۰ سال پیش به سر و سینه خود می کوبند و مشکلات امروز خود را نمی بینند لیاقت زندگی شایسته را به هیچ عنوان ندارند. به هر حال زندگی شایسته از آن جماعتی است که اندکی خرد خود را به کار بیندازد. قبلا هم گفته ام که یک بار و برای همیشه به این کارهای تاسف آور که در آن اندک عقلانیتی یافت نمی شود باید پایان داد اما به راستی که خرافات و شستشوی مغزی که از همان بچگی و به طور ارثی به ما تزریق شده است سمبه پرزور تری دارد و شاید هم پای منفعت در میان است، به طوری که نگارنده فکر می کنم که اگر غذا یعنی عامل مهمی که مردم را به مراسم های مذهبی می کشاند!، از این مراسم ها حذف شود کمتر کسی خواهد بود که بخواهد برای حسین تشنه لب عزاداری کند! داستان های روز عاشورا که توسط نوحه خوان های حقوق بگیر دروغگو و ریاکار گفته می شود نه تنها واقعیت نداشته که تنها برای برانگیختن احساسات عوام کاربرد دارد، و متاسفانه کسی هم نیست که بگوید اگر شما برای کشته شدن 72 نفر در ۱۴۰۰ سال پیش ناراحت هستید، ۵ تا ۷ میلیون ایرانی توسط یورش وحشیانه مغول کشته شده اند که در بین آن ها هزاران کودک شیرخواره هم بوده است ولی حتی روز حادثه را هم نمی دانید! 

در ویدئوی مزبور نوزاد بیگناه به پنکه سقفی برخورد کرده و پرت می شود و روشن نیست که چه بلایی بر سر او آمده است، نوزادی که از خود اختیار ندارد و باید تاوان پس دهد. همین نوزاد از صدقه پدر و مادر خرافات زده خود حتما شیعه معتقدی خواهد شد و رفتار پدر و مادرش را ادامه خواهد داد البته اگر زنده مانده باشد.

از چنین جماعتی که بویی از تمدن و خرد نبرده است و در مقابل انتقادها نیز خشمگین شده و جبهه می گیرند، حتی نباید گریست که باید گریخت...

آیا چنین چیزی جز جهالت است؟

لینک این مطلب در بالاترین
---------------------------------------------------------------------
نوشته مرتبط: هموطن عزیز، فرهنگ مرده پرستی محرم را یکبار و برای همیشه کنار بگذار

هموطن عزیز، فرهنگ مرده پرستی محرم را یکبار و برای همیشه کنار بگذار

باز ماه محرم فرا رسید، ماه جشن و شادی اعراب برای سال نو عربی و ماه گریه و شیون شیعیان عمدتا ایرانی! واقعا جای تاسف و افسوس دارد که ایران با این پیشینه فرهنگ و تمدن که جشن هایش برخاسته از طبیعت و زیبایی بودند، به چنین بدبختی و ادباری افتاده است که نه تنها جشن های باستانی خود را فراموش می کند، بلکه برای فردی که با زبونی توسط قبیله خود و بر سر قدرت ۱۴۰۰ سال پیش به قتل رسیده بود تبدیل به یک الگو می شود. جالب اینجاست که مادامی که اعراب در حال جشن و سرور برای سال نوی خود هستند، شیعیان بر سر خود می کوبند که چرا ۱۴۰۰ سال پیش چند نفر به خاطر قدرت در بیابان ها همدیگر را نابود کرده اند.

هر روز هم بازار جعل تاریخ و اتفاقات روز عاشورا گرمتر می شود ولی کمتر کسیست که واقعیات را بداند، چرا که کسی که واقعیات تاریخی را بداند دیگر بر سر و روی خود نمی کوبد و عینک واقعبینی بر چشم می گذارد.

می گویند که به باورهای دیگران احترام بگذار و توهین نکن. اما چطور می توان بی تفاوت بود هنگامی که این عقاید ارتجاعی مردم را تا خرخره بت پرست و خرافاتی کرده و جامعه ایران را به خواری و خفت زیر دست ملای جنایتکار کشانده است؟ آیا جوامع مترقی حق ندارند که به این حماقت های جاهلیت مذهبی بخندند و آن ها را وحشی بنامند؟ زنده یاد احمد کسروی که من او را یکی از آگاه ترین و بیدارترین شخصیت های تاریخ معاصر ایران می دانم در یک جا به درستی اشاره کرده بود که "یکی از زشتکاری های بزرگ شیعیان ارج گذاشتن بر استخوان های مردگان است در صورتی که مرده را باید سوزاند و یا زیر خاک نهان کرد تا بوی گندش باعث آزار نشود، و بساط مرده پرستی شیعیان نیز به دلیل وحشی و بی فرهنگ بودن این گروه است!" وی در کتاب داوری می نویسد:
...در انديشه آنان (شیعیان) مردم بهر دينند . به اين معني كه خدا داشته و اين جهان و مردمان را آفريده كه آن گرامي داشتگان را بشناسند و جايگاه آنان را در نزد خدا بدانند و براي خشنودي خدا هميشه نامهاي آنان را به زبان رانند و درودها فرستند و به روي گورهاشان گنبدهاي سيمين و زرين افرازند و از راههاي دور بديدن آن گنبدها روند، سرگذشتهاي آنان را فراموش نساخته هميشه تازه نگهدارند، با دشمنان ايشان هميشه دشمن باشند...   شگفتست كه بازماندگان حسين خودشان پس از يكي دو سال، پيش آمد را فراموش ساختند و به زندگي پرداختند. چنانكه گفتيم علي بن الحسين با يزيد آشتي كرد و با او دوستي نمو د. سكينه دخترحسين كه به گفته روضه خوانان در ويرانه شام مرده است و باشد كه شيعيان به اين مرگ اوخروارها اشك ريخته اند، سالها پس از آن زيسته و زن مصعب بن زبير شده بود كه سپس نيززن عبدالملك بن مروان گرديد و با خوشيها زندگي بسر داد. ولي شيعيان پس از هزار و سيصد سال آن داستان را فراموش نمي كنند و آيا اين دليل روشني به سبك مغزي و بيخردي يك مردمي شمرده نخواهد بود؟!...


من در این جا از مرده پرستان می خواهم که پاسخ دهند در کل امامان شیعه نظیر حسین بن علی خدماتشان به بشریت چه بوده، تالیفات و کارآمدی آن ها چه بوده و کلا در زندگی خود چه کار کرده اند که تازه ما همانقدر و نه بیشتر آن ها را پاس بداریم. آیا با کشف دارویی جان هزاران بیمار را نجات داده اند؟ برای سهولت زندگی بشر تلاش کرده اند؟ مانند فردوسی ۳۰ سال از عمر خود را برای زنده کردن زبان و شکوفایی فرهنگ صرف کرده اند؟ از پایه گذاران دانش و معرفت جهانشمولی بوده اند؟ در این رابطه چطور آموزه های ابن سینا و یا ارسطو در جهان گسترش پیدا کرده ولی در مورد امامان شیعه حتی اعراب هم این افراد را نمی شناسند و جز چند حدیث متناقض که صحت و سقم آن هم مشخص نیست چیزی دیگر از آن ها در دست نیست. و مهم تر این که چه قداستی در امامان شیعه وجود دارد که از آن ها تصویری خداگون ارائه می شود و تمام راه های انتقاد هم بر آن ها بسته است؟

هموطن مومن من، کل کار این امامان چه بوده است که باید پس از ۱۴۰۰ سال بر روی خود گل بمالیم و به خود آزاری روی بیاوریم؟ تازه بر فرض این که امامان شیعه کار مثبتی را انجام داده باشند، چرا باید پس از ۱۴۰۰ سال برای آن ها عزاداری کنیم؟ ما شاید به همان اندازه کار مثبت می توانیم از آن ها به خوبی یاد کنیم و همچنان آن ها را دارای اشتباه هم بدانیم اما فایده این مرده پرستی چیست جز این که ملتی را از تعالی باز می دارد و او را به توسری خوردن هر چه بیشتر سوق می دهد. کارهای خرافی و زشت عزاداری برای کسی که پس از ۱۴۰۰ سال دیگر حتی خاکسترهای آن هم وجود ندارد هیچ پایه و اساس منطقی ندارد. مگر ما برای پدران و مادران خود که چندین سال پیش مرده اند هر سال چنین بساطی راه می اندازیم؟ 

واقعا این چه دینی است که فلسفه آن نه شادی که رنج و غم و اندوه است؟ همانطور که جسم انسان فانی نیست و قرار نیست برای همیشه بماند، امام حسین هم اگر در صحرای کربلا کشته نمی شد بلاخره روزی عمر فانی خود را از دست می داد و خب از مرگ هم راه گریزی نیست. وجدانتان را برای لحظه ای قاضی کنید که آیا خودتان دوست دارید که پس از فوت شما هر سال چنین مراسم هایی راه بیندازند؟ مطمئنا اگر خودشیفته افراطی نباشید و دچار بیماری هم نباشید پاسخ شما منفی خواهد بود! پس نیک دیده می شود که کل این بازی ها پوچ و از پایه غلط است، و علت آن هم چیزی جز بازی های سیاسی آن روزگار و دکان مردمفریبی آخوند در عصر کنونی نمی تواند باشد. ملتی که از طرفی فرهنگ و تاریخ وارسته خود را فراموش کند و منفورترین اشخاص عرب را هم به عنوان الگو قرار دهد، باید برای چنین جامعه ای افسوس خورد.

قبر امام حسین برای اهل قبور. چنین دم و دستگاهی توسط پول مردم ایران درست شده است
و برای فریب همین جامعه هم مورد استفاده قرار می گیرد

کودکان معمولا زود تحت تاثیر قرار می گیرند. خرافات ثبت شده در ذهن کودک
کل زندگی او را در بزرگسالی تحت شعاع قرار می دهد 

لینک منتشر شده در بالاترین