‏نمایش پست‌ها با برچسب کمپین یادآوری امام نقی به شیعیان. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب کمپین یادآوری امام نقی به شیعیان. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۱/۴/۲۱

درود بر یاشار خامنه! از او و پدر دربندش حمایت کنیم




یاشار خامنه از نویسندگان کمپین امام نقی، که سابقا با نام مستعار یاشار نقی پژوه مطلب می نوشت به نوعی همکار به حساب می آییم چرا که هر دو در این پیج فعال بودیم (کما اینکه هنوز هم هستم) و دور از انصاف دیدم که حال گرفتاری برای او پیش آمده از او یاد نکنم. پدر یاشار خامنه به دلیل فعالیت فیسبوکی پسرش در بند جمهوری اسلامی است و هر وجدان سالمی تشخیص می دهد که پسر هرچند که برفرض گناهکار و مجرم باشد (که نیست) پدر و مادر و یا اطرافیان آن شخص نباید به واسطه آن مجازات شوند، و این در حالیست که عباس خامنه تهدید به اعدام شده است. آیا بر رفتار حکومت اسلامی جز آدمربایی بیشرمانه، نامی دیگر می توان داد؟ اساسا این چه عدالت اسلامیست که گریبانگر ما شده است، مگر آن که تصور کنیم یک عده دزد و جانی و آدمربا مانند راهزنان بی وجدان ١٤ قرن پیش بر مملکت ما مستولی شده اند که البته این تصور بیجا هم نیست و حقیقت دارد.
افراد جامعه هر آنگاه که از نقد سازنده خسته شده اند و به دلیل خفقان از ادامه آن بازمانده اند ناگزیر به نقد سوزنده و طنز و به سخره گرفتن خرافات دست زده اند و این موضوع امروز ماست. برای قشر جوان ما که نسلی سوخته به حساب می آیند و تمام آمال و آرزوهایشان در پستوی خفقان ٣٤ ساله این حکومت بر باد رفته است، راهی به جز باز کردن کمپین امام نقی نمانده است. گسترس طنزهای اینچنینی نشان از انحطاط جامعه ما به دست خرافات دارد، خرافاتی که دیگر در عمق جامعه ریشه دوانیده است و چشم بستن بر روی آن یعنی کنار آمده با آن، و کنار آمدن با آن خرافات که با آن به مردم ظلم می شود، به معنای ظلم پذیر شدن است. امروز نسل روشنفکر به خوبی می داند که مشکل ما دقیقا چه چیزیست، نه از آخوند (شخص) است که شخص برگرفته از ایدئولوژی است. آبشخور و ریشه این بدبختی را باید شناخت. من مسیحی نیستم اما در انجیل چه زیبا گفته شده است:

هر درخت نیکو، میوه نیکو می آورد و درخت بد، میوه بد می آورد. نمی تواند درخت خوب میوه بد آورد، و نه درخت بد میوه نیکو آورد. هر درختی که میوه نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده شود. لهذا از میوه های ایشان، ایشان را خواهید شناخت *



اخیرا یاشار خامنه با صدای آمریکا مصاحبه کرده است. البته صدای آمریکا هم به شیوه بی بی سی به نوعی او را تحت فشار پرسش های محکوم کننده خود قرار داد تا به اصطلاح، بی طرفی خبرنگاری خود را ثابت کند. 


مصاحبه یاشار که اکنون به عنوان دانشجو در هلند به سر می برد از نظر من بسیار بجا و سخنانش نشان از تسلط به نفس خویش بود. وی می گفت که من به ایران باز نمی گردم چرا که روشن نیست با رفتن من چه پیش بیاید، ممکن است مرا اعدام کنند و وضعیت خانواده من هم بهبود نیابد. این حرف درست است. چون ممکن است که وزارت اطلاعات پدر وی را پس از مدتی تهدید ول کند اما با رفتن یاشار به ایران، جان او در معرض خطر جدی بوده و سرنوشتش مشخص است. بسیار مسخره و ضد انسانی است که پدر فردی را به خاطر آنچه توهین نامیده اند بازداشت و او را تهدید به مرگ کنند. دقیقا کاریست که تنها از حکومت ملایان بر می آید و بس. 
نوشتن نقد و حتی توهین سزایش مرگ نیست. قلم را باید با قلم جواب داد نه با شمشیر.  دوران چاقوکشی و اعدام به دلیل دگراندیشی به سر رسیده است و دوران روشنگری و قلم و اندیشه و جامعه مدنی مدت هاست که آغاز شده است. از یاشار خامنه دفاع می کنیم و او را تنها نمی گذاریم.
------------------------------------------------------------
* انجیل متی-باب ٧ ، ٢٠-١٧



۱۳۹۱/۳/۲

می شود چند نمونه از فعالیت های مثبت امام نقی را شرح دهید تا بفهمیم خدمت این آقا به بشریت چه بوده است؟

فکر می کنم که این بار چهارم است که درباره امام نقی و کمپین و شاهین نجفی و مسایل مرتبط می نویسم که بعد از فتوای ارتداد شاهین نجفی موضوع روز محافل اینترنتی هم شده است. امروز نیز خبر رسید که سایتی اینترنی به نام دهمین آغاز به فعالیت کرده که  نوید از قطع شدن اینترنت سرتاسر کشور در ٤ خرداد و به مدت ١٠ دقیقه می دهد، هرچند که خود سایت دهمین اعلام کرده که این کاری کاملا خودجوش و اختیاری است.
چندماهی است که بحث امام نقی که از طرف تنی چند از جوانان منتقد اسلام شکل گرفته  بسیار داغ شده است انتشار آهنگ آی نقی به اوج خود رسید. فعلا که دو جبهه روبه روی هم وجود دارد که اولی منتقد دین و حامی داستان های "نقی" و روبه روی آن جبهه ای مذهبی و عصیان از آنچه توهین به مذهبش می خواند، و مورد حمایت کامل معنوی و مالی حکومت. باید دید که این تقابل به کجا می رسد اما منتقدان دین بر خلاف دسته مذهبی غالبا ناچار هستند که در خفا فعالیت کنند و هرگونه اطلاعات شخصی را به دلیل مسایل امنیتی مخفی سازند.
بعد از تهدید های جانی فراوان از سوی قشر مذهبی تحت الحمایه حکومت علیه وبلاگنویسان و پیج فیسبوکی امام نقی، حال گویا فعالیت های فرهنگی آغاز کرده اند و وبلاگ های متعددی برای حمایت از شخصیت امام هادی به وجود آورده اند و هرچند که مدعی خودجوش بودن این فعالیت ها هستند اما احساس می شود که از لحاظ مالی از سوی حکومت تامین می شوند و اکثرا نیز وبلاگ هایی بسیجی ماب هستند که در ازای فعالیت از سوی حکومت پول دریافت می کنند. در صورتی که برخلاف تصور وبلاگ نویسان حکومتی، کمپین یاداوری امام نقی و صحفحات و وبلاگ های مرتبط با آن که از سوی منتقدان اسلام تشکیل شده است هیچ پشتوانه مالی از سوی "بیگانگان" و نه هیچ گروه دیگر نداشته و ندارد و مطالب آن عمدتا از سوی جوانانی تهیه می شود که از دین و سنت های ارثی و اجدادی سلطه گر بریده و بیزار شده اند. سایت تابناک در مقاله ای نوشته است که قطعی سایت های اینترنتی به دلیل اقدامات هتاکانه "خواننده وابسته رژیم صهیونیستی" اعمال می شود و در این جا دو نکته قابل تصور است: نخست این که چگونه شاهین نجفی به دلیل خواندن این ترانه می بایست وابسته اسرائیل شود و آیا این افترا و تهمت پوچ منطقی است؟ خواننده ای بریده از کمبودها و ضایعات اجتماعی ترانه ای خوانده که شاید اندکی مرهم دردهای جوانان رنج کشیده باشد و حالا از نظر افراد مذهبی توهین هم به حساب می آید چطور می تواند وابسته به اسرائیل باشد و آیا بین این دو موضوع رابطه ای منطقی وجود دارد؟! و دوما این که حتما این ترانه و حواشی آن دارای بازتاب ها و حمایت های زیادی در بین جوانان بوده که چنین حساسیتی را برانگیخته است وانگهی چه دلیلی داشت که رسانه های حکومتی را تا این حد به تکاپو وادار کند! شاید کمپین امام نقی تا چندماه پیش موقعیتی محدود داشت اما رسانه های حکومتی با جوسازی بر علیه آن، آن را به شهرتی غیر قابل پیشبینی نایل ساخته اند.
روشن نیست که چه مقدار سرمایه های مملکت صرف فعالیت های مجازی گروه سایبری حکومتی علیه منتقدان و تبلیغ امام هادی می شود. آیا بهتر نبود که این هزینه های میلیونی و نجومی صرف نیازهای ابتدایی مردم شود؟ شاید بلاخره زندگی هم خرج دارد و بایستی سربازات سایبری با بهانه مقابله با دشمنان دین و نظام درامدزایی کنند و اشتغال سازی شود! اما فعالیت های اینچنینی به بودجه های میلیاردی نیاز دارد و از جیب مردم صرف می شود. چطور می توان تصور کرد که از حقوق عقب افتاده کارگر زده شود و به این موضوعات بی نتیجه اختصاص داده شود؟ کشاکش میان دیندار و بیدین به ویژه امروزه به یمن فضای مجازی برای همیشه برقرار خواهد بود اما آیا درست است که بودجه های میلیاردی صرف چنین برنامه های یکطرفه و بیهوده ای شود که هیچ نتیجه ای دربر ندارد؟ آخوند که به دنبال دکان خویش است آیا آسایش و رفاه مردم برای او ذره ای اهمیت دارد؟ علی النقی و دفاع از شخصیت او مستمسکی برای حکومت و قدرت اوست و بس. باور کنید که خود علی النقی نیز در طول زندگی کوتاه و گمنام خود فعالیت خاصی را انجام نداد در غیر اینصورت اگر لیستی از فعالیت های مفید او را در نظر بگیریم نهایتا در همان سطح محترم خواهد بود اما آیا اثری بر خود به یادگار گذاشته و یا فعالیت جهانشمولی را انجام داده که شایسته اینچنین خداانگاری  از سوی ما باشد؟ به عربستان سعودی و دیگر کشورهای عربی بروید و از شخصیت امام نقی بپرسید بعید می دانم او را بشناسند زیرا که این فرد اصلا کاره ای نبوده است. روزی به دنیا آمده و روزی هم از دنیا رفته است و جز چندین فرزند و چند حدیث منتسب به او چیزی به یادگار نگذاشته است.


۱۳۹۱/۲/۱۹

نقی نماد تقدس زدایی است. من یک نقوی هستم پس تابوشکنی می کنم!




بیش از یک سال از ایجاد کمپین یادآوری امام نقی به شعیان می گذرد. در این مدت طرفداران بسیار پیدا کرده و سروصدای زیادی در محافل مجازی به راه انداخته است. ایرانیان دگراندیش هر زمان که از فشارهای اجتماعی به تنگ آمده بودند به طنزهای سیاسی و اجتماعی پناه جسته بودند اما این نخستین بار است که چنین بت شکنی در رابطه با تقدساتی می شود که هاله ای از تابو به دور آن پیچیده شده است. می گویند که هیچ چیز آنقدر مقدس نیست که نتوان آن را به طور کامل از نقد و تقدس زدایی مبرا دانست و من چنین چیزی را باور دارم. شاید آنچه که قشر مذهب مدار جامعه نامش را تقدس بی چون و چرا نام نهاده اند به قیمت نابودی یک جامعه انجامیده باشد، پس چرا آن را باید در محفظه ای روی تاقچه گذاشت و آن را بدون خطا دانست و فضای نامطبوع کنونی جامعه را به گردن دیگر عوامل انداخت؟ آن چه مشخص است این است که پس از ٣٤ سال تجربه حکومت دینی که مشروعیت خود را کماکان از این طرز تفکرات می گیرد و جامعه ایرانی را نیز به خواب برده است، نقد سازنده دیگر صد در صد پاسخ نمی دهد و ناگزیر دگراندیشان به نقد سوزده پناه می برند. بسیار جای شگفتی دارد که برخی از مردم با این که زیر شرایط خفت باری زندگی می کنند  و به آخر خط رسیده اند باز هم ایراد را از اعتقادات خرافی و خانمان برانداز نمی بینند و دور آن را هاله تقدس می کشند چنان که آن کامل و پاک است و هر چه بدبختی اس زیر سر مجریان دین است که مشغول سو استفاده از احکام الهی هستند! روشن نیست که از یک سوراخ چند بار باید گزیده شویم تا بفهمیم باید لااقل در برخی از اعتقاداتی که عموما به طور ارثی به ما رسیده و یا جامعه و خانواده وآموزش و پرورش در تزریق آن ها سهم داشته اند، تجدید نظر کنیم و نگاهی نو به آن ها بیفکنیم.
اخیرا نیز آهنگی از شاهین نجفی خواننده ایرانی مقیم آلمان به نام "آی نقی" منتشر شده است که بی ارتباط با موضوع فیسبوکی نقویت نمی تواند باشد، و حساسیت زیادی نیز برانگیخته است. چنانچه پست های زیادی از این قبیل به بالاترین نیز ارسال شده است.

نقویت و احادیث آن چنانچه می دانید واقعیت عینی ندارد و مرتبط با شرایط روز جامعه خود ما ساخته می شود و وسیله ای برای فریاد نسل سوخته به شمار می رود، احتمالا وسیله ای برای تسکین درد آنهاست؛ مردمی که از همه چیز بریده اند و به این شیوه اعتراض پناه می برند. ما نه می دانیم که خود نقی (هادی) که بوده است و نه از ادعای قرن ها روحانیت شیعه سر در آورده ایم. اگر به فیلم هایی که در رابطه با امامان شیعه از طرف صدا و سیما ساخته شده است نگاهی بیاندازید می بینید که شکل و شمایل آن ها را نشان نمی دهند و چنان می سازند که گویی فرشته ای هستند که از بالا به زمین افتاده است. عمدا چنان می سازند که آنان را در هاله ای از تقدس نگه بدارند، چه که اگر شمایل آن ها نشان داده می شد کم کم تقدس ساخته شده در ذهن عوام نیز کمرنگ می شد و مردم در ضمیر خود آنان را زمینی و مانند خود دانسته و آخوند نمی توانست ذهن مردم را آنچنان که باید کنترل کند، اینجاست که اهمیت این کمپین مشخص می شود. آنچه (حداقل برای من) روشن است این است که امامان شیعه خود نیز افراد خاصی آنچنان که از خردسالی به ما یاد داده اند نبوده اند و این دستگاه آخوندی بوده که جایگاه آنان را بسیار اغراق آمیز نشان داده است. مردم ما همیشه عادت داشته اند که از کاه ناگهان کوه بسازند، در رابطه با امامان شیعه افسانه پردازی ها و خرق عادت ها و اغراق ها بسیار شده است. شاید اگر ما بر فرض مثال به آن زمان برگردیم از دیدن امامان شیعه و رفتارهای آن ها بسیار متعجب شویم. نظریه رئالیستی به ما می گوید که امامان شیعه مانند بقیه بودند و تقاوتی نداشته اند حداکثر رهبر قشری از جامعه بوده اند که سپس پیروان آنان اکثریت جامعه ایران را تشکیل داده است. جالب اینجاست که اگر شما از یک عربستانی بپرسید که امام علی النقی که بود احتمالا پاسخی دریافت نخواهید کرد! چرا که امامان شیعه خدمت خاصی به بشریت نکردند و یا اقدام مهم تاریخی نکردند که بتوان آن را جهانشمول دانست. شاید نیاکان ما نیز در برهه ای از زمان ناگزیر به امامان شیعه پناه برده بودند اما مسئله امروز امامت در دنیای امروز بسیار مضحک تر از آنی هست که بشود راجع به آن بحث کرد. می گویند که به اعتقادات مردم توهین نکنید که مانع دموکراسی است، من هم می گویم که این برای زمانیست که حکومت دینی نباشد. وقتی حکومت دینی باشد دلیلی برای احترام به این باورها وجود ندارد، اعتقاداتی که با آن طی چند دهه جان هزاران نفر بیگناه را گرفته اند جای دفاع و احترام ندارد.

من نیز به نوبه خودم اعلام می کنم که به آیین نقوی گراییده ام! چنانچه گفتم نقویت نماد است و لاغیر. نقی نماد زدودن آن دسته از تقدساتی است که از بچگی به ما گفته شده صد در صد درست و بدون نقص است. ما با چنین اعتقادات تمامیت خواهی که می پندارد راه صد در صد درست و بی نقص است مشکل داریم. ما قصد تابوشکنی داریم و برای همین نام نقوی را برای خود برگزیدیم.